Verhalen die verbinden

Wonderbook is ontstaan uit momenten waarop het schuurt. Bij Sander thuis was het zo'n avond na een driftbui die het hele huis had gevuld. Zijn zoon had geschreeuwd, gehuild, geduwd. Daarna was het ineens stil. Hij lag tegen Sander aan, moe en leeg, eindelijk rustig. Zoals elke avond pakte Sander een boek. Maar terwijl hij voorlas over dieren die vrolijk praatten en avonturen beleefden, voelde hij dat het verhaal nergens raakte aan wat er net gebeurd was. Alsof het echte moment werd overgeslagen.

Bij Remy thuis speelde iets anders. Zijn dochter wilde niet in bad. Weer niet. Het ging niet om het bad zelf, dat voelde hij meteen. Er zat iets onder. Iets wat zij zelf ook nog niet kon aanwijzen. Hij wilde haar helpen, maar merkte hoe lastig het is om de juiste vraag te stellen aan een kind dat zelf nog zoekt naar woorden.

Een paar dagen later zaten we samen aan tafel. Twee vaders en vrienden, met jonge kinderen en dezelfde vragen. Hoe ben je er voor je kind als gevoelens groter zijn dan de taal die het heeft? Hoe blijf je dichtbij zonder meteen te verklaren, oplossen of sussen? We merkten dat veel verhalen die we voorlazen daar geen antwoord op gaven. Ze waren leuk, mooi of leerzaam, maar sloten niet aan bij wat er op dat moment speelde in het leven van ons kind. Terwijl juist dát de momenten zijn waarop je iets wilt delen.

Wonderbook begon met die zoektocht. Eerst voor onze eigen gezinnen. Daarna steeds vaker met de gedachte: dit speelt niet alleen bij ons. We spraken met andere ouders en opvoeders en herkenden dezelfde situaties. Boosheid die steeds terugkomt. Angst in het donker. Jaloezie bij een nieuw broertje of zusje. Spanning rond afscheid, verandering of iets nieuws dat op komst is. Thema's die klein lijken, maar voor een jong kind alles kunnen zijn.

Maar wat ons opviel, was dat het niet alleen om moeilijke momenten ging. Ook om nieuwsgierigheid, fantasie, samen spelen, ontdekken hoe je met anderen omgaat, of leren wat veilig voelt en wat niet. Om oefenen met verschillen, vriendschap en vertrouwen, juist wanneer het leven licht en open is. Ook daar zochten ouders naar verhalen die dichtbij blijven.

Samen met kinderpsychologen en pedagogen verdiepten we ons in deze momenten. Niet om er lessen van te maken, maar om beter te begrijpen wat jonge kinderen nodig hebben om gevoelens te herkennen en te delen. Die kennis vormt de stille onderlaag van onze verhalen: voelbaar, niet uitleggerig.

Vandaag maken we Wonderbook voor gezinnen die dat herkennen. Verhalen die aansluiten bij belangrijke thema's in het leven van jonge kinderen, gekozen op wat er nú speelt. Met de naam van je kind in het verhaal, omdat het over hem of haar mag gaan, en omdat dat het gesprek dichterbij brengt. Wonderbook is er voor het moment samen. Voor wanneer je voelt dat er iets speelt, maar je niet goed weet hoe je het moet benoemen. Voor verhalen die niet alles uitleggen, maar wel genoeg aanreiken om samen verder te kunnen.